Sendo pesado ataco de novo coa comida xaponesa, xa sei que teño aínda ben poucos post como para andar repetíndome de seguido, pero e que non me podo resistir.
Onte mergullándome la lista de blogs adscritos ó código cociña (eu tamén me adscribín) e lendo un chisco de aquí e un pouco de alá, cheguei ata isasaweiss, e como me encanta o sinxelo e rápido que nolo explica aquí está:
jueves, 24 de junio de 2010
miércoles, 16 de junio de 2010
O noso primeiro cocktail
Fai ben pouco convidáronme a unha cea moi agradable, nun ático nunha nova zona da cidade que aínda sendo pequeno, a súa terraza foi unha delicia e a ambientación e compaña da anfitrioa e do resto de convidados fixeron que a cea se alongase cunha animada leria, ateigada de referencias tanto culinarias como aeronáuticas.
Nun momento dado e despois dos nachos con guacamole e dunhas enchiladas fabulosas (moi ben temperadas) entre outras cousas , propuxémonos facer uns ‘mojitos’ (permitirédesme a licencia da ‘j’ tendo en conta que tamén usamos outros termos en outras linguas ).
Non tiñamos claro de todo como facelos, pero a improvisación é un elemento fundamental e rematamos por usar estes elementos e proporcións:
Para unha copa: catro follas de menta, unha cullerada das de café de azucre, o zume de medio limón (grandiño), suficiente xeo picado para chegar á metade da copa e ron ao gusto. Para o borde mollas a copa no zume e colocas un segundo enriba dun prato con azucre.
A clave está en misturar o azucre coas follas de menta e co zume e machucar todo un pouco para que a menta aromatice o conxunto, e logo engadi-lo resto.
Tal foi a improvisación que o ron branco non era tal senón envellecido e tamén fixemos a proba misturando con cachaça (case sae unha caipiriña), e incluso con coronita.
O asunto é ir probando cousas novas...
miércoles, 9 de junio de 2010
Bacallao con garbanzos impostores
Para seguir o ronsel trampulleiro do anterior post, o domingo fixen este bacallao impostor.
En realidade os impostores son os garbanzos, para min a trampa foi usalos en conserva e non cocelos eu mesmo, aquí aforrei moito tempo; o resto é bastante real…
Eu para duas persoas usei un bote dos grandes de cristal de garbanzos, dous lombos de bacallao conxelado (para non ter que desálalo) unha cebola, un pemento e seis langostinos grandiñose enteiros.
Nunha tixola antiadherente poñede un pouco aceite e deitades o bacallao de feito que o marcades ben por todolos lados.
Cando este ben dourado retiradelo e nese mesmo aceite facedes un sofrito coa cebola e o pemento, deixades transparentar ben a cebola e botades a facer os langostinos enteiros, cando xa cambien de cor separades as cabezas e machucádelas un pouco na mesma tixola para que solten todo o sabor, botades unha cullerada de fariña, remexedes un minuto e botades unha copa de viño branco.
Agora é cando engadimos os garbanzos que tiñamos refrescados e escorridos (para quitarlle o sabor a conserva), misturamos ben co prebe e deitamos os lombos de bacallao para que se rematen de facer por dentro e se misturen os sabores.
Pódese facer ainda mais sinxela, se mercades o sofrito xa feito ou en vez facer o prebe de langostinos engadílleslle algún outro xa preparado.
A idea é facer un guiso de varias horas en 20 minutos.
jueves, 3 de junio de 2010
Cociña para Impostores
Esta seman estou pouco vago, así que nos vos dou receita ningunha. Onte tomando café cunhas compañeiras dinme conta que moitos dos que ledes o ‘blog ronsel’ non tedes porqué ter moita idea de cociña, ou ainda téndoa quizais andades xustos de tempo e gañas de poñervos a facer delicatessens así polas boas (eu tampouco teño sempre a inspiración á man, e ser creativo a diario custa bastante).
Tendo en conta que o fín derradeiro deste espacio ciber-culinario é compartir e darvos ideas penso que vai ser mellor adoptar unha postura práctica e non ser demasiado ‘academicos’ nin ter porqué seguir os preceptos dunha cociña profesional para acabar sendo mais directos e incluso algo rebeldes.
En fín, que pensei en plaxiar amigablemente a Falsarius Chef; este colega blogueiro xa leva varios libros publicados i é un artista da reconversión conserveira….
…quero dicir que fai cociña creativa e rápida simplemente mellorando productos enlatados ou en conserva.
Ainda por riba, para facelo mais divertido os nomes das receitas son moi divertidos e sempre teñen a súa significación xustificada…
Tendo en conta que o fín derradeiro deste espacio ciber-culinario é compartir e darvos ideas penso que vai ser mellor adoptar unha postura práctica e non ser demasiado ‘academicos’ nin ter porqué seguir os preceptos dunha cociña profesional para acabar sendo mais directos e incluso algo rebeldes.
En fín, que pensei en plaxiar amigablemente a Falsarius Chef; este colega blogueiro xa leva varios libros publicados i é un artista da reconversión conserveira….
…quero dicir que fai cociña creativa e rápida simplemente mellorando productos enlatados ou en conserva.
Ainda por riba, para facelo mais divertido os nomes das receitas son moi divertidos e sempre teñen a súa significación xustificada…
jueves, 27 de mayo de 2010
Cociña Xaponesa (II): Tipos de sushi
No ultimo post comentábavos diversas xeralidades sobre o sushi e a cociña xaponesa, agora para que vos quede mais claro fixen unha pequeña escolma dos tipos de sushi.
Eu xa tiña algo de idea sobre isto despois de ir a tres ou catro restaurantes xaponeses, pero para facelo apoieme no blog dos amigos de comerjaponés.com concretamente no seus post relativos a tipos e variedades de sushi
Eu xa tiña algo de idea sobre isto despois de ir a tres ou catro restaurantes xaponeses, pero para facelo apoieme no blog dos amigos de comerjaponés.com concretamente no seus post relativos a tipos e variedades de sushi
Tipos de sushi
View more presentations from jose maria garcia seijo.
viernes, 21 de mayo de 2010
Cociña Xaponesa (I): mais sinxela do que parece
Cando pensamos na cociña do xapón seguramente vos vén á cabeza cousas crúas, moito peixe, prebes extraños e sabores raros. Probablemente teñades razón, pero a verdade é que hai cousas moi sinxelas que paga a pena probalas e que non levan moito tempo.
Esta semana fixen o meu clásico sushi, as versións mais doadas, é dicir makis e niguiris
Xa sei que soa todo raro, pero explicadas, as cousas, entendénse.
Hoxe vou ó gran, e para o seguinte post prometo falar dos distintos tipos de sushi. Para comezar face-la distinción básica: o sushi non é peixe crú, iso é sashimi. O sushi é calquera cousa que leve unha porción de arroz, pode levar vexetais, algas, afumados, tortilla, e por suponto tamén peixe crú.
Os makis que fixen esta vez son arrolados de alga nori por fora e os niguiris son boliñas ovaladas (eu fágoas cadradas cun molde) con algo por riba.
Desta vez completamo-lo menú cunha tempura mixta e mais uns noodles con curry ‘frutti di mare’, pero diso xa falaremos.
Douvo-la receita do makizushi:
Podedes partir de medio quilo de arroz de gran redondo, que da para facer bastantes rolos.
Lávadelo ben debaixo da billa ata que a auga saia limpa de almidón. Despois fervédelo con sal e escurrido, poñédelo a enfriar, nese momento aderezádelo con vinagre de arroz, as receitas que se ven por ahí engadenlle azúcre e sal, pero eu bótollo así tal cual e queda ben.
Co arroz frío xa podedes face-os rolos, poñedes unha folla de nori (alga seca tostada que ven en cadrados lista para usar) o arroz por riba, no medio o recheo, eu púxenlles salmón afumado, pepino, tortilla (feita cun chorriño de prebe de soia) e surimi. Agora só tedes que enrolar, e listo! Coa humidade do arroz a alga terá suficiente.
Deixadelos un rato na neveira e xa os poderedes cortar. Truco, humedecer o cóitelo con auga para que non se vos apegue.
Os auténticos sushiman utilizan a esterilla de bambú para dar consistencia ó rolo e facelo mais compacto, pero eu coido que non é preciso.
Deste vez fíxenos con forma grandiña, que se chaman futomakis:
Estes outros serían niguiris, pero non van envolveitos en alga:
Esta semana fixen o meu clásico sushi, as versións mais doadas, é dicir makis e niguiris
Xa sei que soa todo raro, pero explicadas, as cousas, entendénse.
Hoxe vou ó gran, e para o seguinte post prometo falar dos distintos tipos de sushi. Para comezar face-la distinción básica: o sushi non é peixe crú, iso é sashimi. O sushi é calquera cousa que leve unha porción de arroz, pode levar vexetais, algas, afumados, tortilla, e por suponto tamén peixe crú.
Os makis que fixen esta vez son arrolados de alga nori por fora e os niguiris son boliñas ovaladas (eu fágoas cadradas cun molde) con algo por riba.
Desta vez completamo-lo menú cunha tempura mixta e mais uns noodles con curry ‘frutti di mare’, pero diso xa falaremos.
Douvo-la receita do makizushi:
Podedes partir de medio quilo de arroz de gran redondo, que da para facer bastantes rolos.
Lávadelo ben debaixo da billa ata que a auga saia limpa de almidón. Despois fervédelo con sal e escurrido, poñédelo a enfriar, nese momento aderezádelo con vinagre de arroz, as receitas que se ven por ahí engadenlle azúcre e sal, pero eu bótollo así tal cual e queda ben.
Co arroz frío xa podedes face-os rolos, poñedes unha folla de nori (alga seca tostada que ven en cadrados lista para usar) o arroz por riba, no medio o recheo, eu púxenlles salmón afumado, pepino, tortilla (feita cun chorriño de prebe de soia) e surimi. Agora só tedes que enrolar, e listo! Coa humidade do arroz a alga terá suficiente.
Deixadelos un rato na neveira e xa os poderedes cortar. Truco, humedecer o cóitelo con auga para que non se vos apegue.
Os auténticos sushiman utilizan a esterilla de bambú para dar consistencia ó rolo e facelo mais compacto, pero eu coido que non é preciso.
Deste vez fíxenos con forma grandiña, que se chaman futomakis:
Estes outros serían niguiris, pero non van envolveitos en alga:
Para próximos post deixamos a opción de falar de mais tipos e variedades.
lunes, 10 de mayo de 2010
Texturas esponxosas
A semana pasada estiven a xogar co chocolate, penséi en facer unha clásica mousse, pero lembrei que tiña xelatina na casa e acabei tuneando a escuma de marras para marcarme unha bavaroise, eramos oito ceando e ninguén dixo que non cando a viron, así que mala non debeu quedar.
Contovo-las proporcións:
Eu usei máis cantidades, pero penso que para as tabletas que se venden habitualmente, sae mellor partir da base de 250 grs de chocolate de fundir, con isto farían falla 5 claras a punto de neve, 500 ml de nata líquida para montar (que teña coma mínimo o 35% de materia grasa, que senón non sube) 5 culleradas pequeñas (de café, que non sexa pequerrichas) de azucre e 10 gramos de xelatina en follas.
O asunto é monta-las claras e a nata distribuíndo a azucre a partes iguais entre elas, fundi´lo chocolate e mistúralo todo, con coidad para que non baixen os elementos montados, para isto facer movementos envolventes coa espátula, é dicir de embaixo cara arriba.
A xelatina deixámola un par de minutos en auga fría e cando estea branda disolvémo-la en medio vaso de auga quente, non debe ferver pois estrágase e logo non calla. Simplemente debe estar quente como para que a folla se desfaga ó contacto coa auga
Cando xa enfríe, pero antes de que calle (10 minutos a temperatura ambiente, mais o u menos debe chegar, se a botades quente desmontase o conxunto), incorporamos isto a mistura anterior e dámoslle os consabidos movementos envolventes.
Cando esté homoxeneizada irá ó molde (eu non tiña outro e boteina nunha cunca de barro, e queda xenial), non vos preocupedes se o vedes moi líquido, pois calla na neveira, o molde non é precido úntalo, só arrefrialo cun pouco de auga fría.
Despois dunhas catro horas na neveira xa vedes que ten outra consistencia e podedes desmóldalo sen problema: poñédelo nun fondo de auga quente uns segundos e lodo dádeslle a volta sobre a fonte onde o ides presentar.
Éxito seguro!
Esta receta lóxicamente admite multitude de variacions, especialmente se as facemos con froita, nestes casos habería que distinguir entre cítricos e outro tipo de froitas, pois se queremos una bavaroise de limón o laranxa, por exemplo necesitaríamos unha base sólida para introduci-lo sabor cítrico, como una crema pasteleira aromatizada, leite condensad oou incluso queixo fresco. No caso de froitas maiss consistentes usamos directamente un puré da súa pulpa para face-la xelatina. Habería enton que subi-la cantidade de follas a usar, pois se o resultado da mistura é mais líquido, pode que as proporcions anteriores no sexan adecuadas.
Exemplos:
Con plátanos e amorodos
De Piña
Contovo-las proporcións:
Eu usei máis cantidades, pero penso que para as tabletas que se venden habitualmente, sae mellor partir da base de 250 grs de chocolate de fundir, con isto farían falla 5 claras a punto de neve, 500 ml de nata líquida para montar (que teña coma mínimo o 35% de materia grasa, que senón non sube) 5 culleradas pequeñas (de café, que non sexa pequerrichas) de azucre e 10 gramos de xelatina en follas.
O asunto é monta-las claras e a nata distribuíndo a azucre a partes iguais entre elas, fundi´lo chocolate e mistúralo todo, con coidad para que non baixen os elementos montados, para isto facer movementos envolventes coa espátula, é dicir de embaixo cara arriba.
A xelatina deixámola un par de minutos en auga fría e cando estea branda disolvémo-la en medio vaso de auga quente, non debe ferver pois estrágase e logo non calla. Simplemente debe estar quente como para que a folla se desfaga ó contacto coa auga
Cando xa enfríe, pero antes de que calle (10 minutos a temperatura ambiente, mais o u menos debe chegar, se a botades quente desmontase o conxunto), incorporamos isto a mistura anterior e dámoslle os consabidos movementos envolventes.
Cando esté homoxeneizada irá ó molde (eu non tiña outro e boteina nunha cunca de barro, e queda xenial), non vos preocupedes se o vedes moi líquido, pois calla na neveira, o molde non é precido úntalo, só arrefrialo cun pouco de auga fría.
Despois dunhas catro horas na neveira xa vedes que ten outra consistencia e podedes desmóldalo sen problema: poñédelo nun fondo de auga quente uns segundos e lodo dádeslle a volta sobre a fonte onde o ides presentar.
Éxito seguro!
Esta receta lóxicamente admite multitude de variacions, especialmente se as facemos con froita, nestes casos habería que distinguir entre cítricos e outro tipo de froitas, pois se queremos una bavaroise de limón o laranxa, por exemplo necesitaríamos unha base sólida para introduci-lo sabor cítrico, como una crema pasteleira aromatizada, leite condensad oou incluso queixo fresco. No caso de froitas maiss consistentes usamos directamente un puré da súa pulpa para face-la xelatina. Habería enton que subi-la cantidade de follas a usar, pois se o resultado da mistura é mais líquido, pode que as proporcions anteriores no sexan adecuadas.
Exemplos:
Con plátanos e amorodos
De Piña
Suscribirse a:
Entradas (Atom)