Filloas (I). Reconversión tupper-maternal.

Así como quen non quere a cousa hoxe non puxen en folga a miña cocina e en vez de comer un polo estofado da miña nai reconvertin o tupper que me deu nunha farsa para rechear unhas filloas. Temos que extendermonos mais nesta costume miña de reconvertir cousas, é moi divertido trocar certos pratos xa preparados en outras cousas , agora estoume lembrando dun soufflé que improvisamos certo día de turismo rural a base dun polo con langostinos….en fin, ó que ía:

Probablemente tedes en m ente as filloas doces ás que se lle bota azucre ou mel ou se rechean de nata crema, chocolate, etc… eu son mais de salgado, así que nesta primeira xeira coas filloas imos facer un prato principal.

O proceso do recheo é moi sinxelo, piquei o polo, que xa tiña un chisquiño de prebe e coas verduras da menestra quecín todo na tixola, engadín un pouco de fariña, (unha cullerada pequeña chega) e liguei con leite ata que vin que quedaba todo compacto e cunha cantidade suficiente de prebe.

A filloa máis sinxela non a puiden facer, igual me pasei, porque nin ovos, nin aceite nin manteiga, só leite, fariña triga, sal e pementa negra moida. A proporción foi de 250ml de leite e 150 grs de fariña, misturades co batedor de varillas e listo. Da para catro filloas.
Hai que quentar moito a tixola, mellor se tedes unha desas específicas para crêpes, (o meu francés da moi pouco de sí, pero con algo me quedei), extender a masa para cubra o fondo, deixar facer e dar a volta. Xa sei que non estou sendo moi didáctico, e que debería comezar polo principio, pero no próximo post sobre filloas darei mais datos para os que nunca as fixestes.

O seguinte só é empratar, recheades e enfeitades un poco cunha bechamel o u calquera outra que vos pareza, eu tiña a man unha crema de balsámico e quedou moi fino:

Filloas salgadas

View more presentations from Chema Garcia Seijo.

Tags: receitas

Conexión Literaria

Non só de pan vive o home, ía titular isto así, pero non me convencía, en realidade do que tiña ganas era de escribir un post un pouco distinto, últimamente só me adiquei a darvos alguna receita do que ía facendo, pero penso que para que o blog ronsel sexa algo mais dinamico terá que enlazar temas e falar de outras cousas…..o primeiro paso está feito; ó engadirlle o iphone virtual con vídeos penso que xa vai collendo unha ambientación parecida ó que debe ser nun futuro.

Este verán lin bastante, entre outras cousas metinme de cheo a rematar a saga millennium, que por certo enganchoume tanto que cando a rematei quedei con certa sensación de baleiro. Tamén lin a última aventura do inspector leo caldas ‘a Praia dos afogados’, recoméndovola, sobre todo se sodes da zona de Vigo, non sempre a novela policiaca pasa en New York ou no barrio chino de Barcelona. Este inspector é un fan dos fideos con ameixas e a acción desenrolase nun ambiente mariñeiro que tamén nos pode valer de excusa para falar dela aquí.

Mais cousas, e voume acercando onde quero chegar… volvin a Murakami, xa tiña lido varias cousas e agora tocoulle a ‘after dark’ é unha novela sinxela, pero que te mete de cheo na noite de Tokio dun xeito bastante convincente. (vedes que o tema xaponés lévame a algún sitio máis aparte do sushi).

Onte rematei ‘ nin de eva nin de adan’ de Amelie Nothomb. Tiña unha curiosidade bárbara por esta autora, tiña visto alguna entrevista en página 2 e lido referencias a ela en prensa. Peculiar é a palabra para definila, é Belga, pero naceu en xapón (pais diplomáticos) e viviu alí e en Corea, amais de Bélxica, claro; ainda sen coñecer moito penso que a sua obra ten duas correntes, libros autobiográficos coma este do que vos falo e outros, novela de ficción polos que teño curiosidade. Paréceme especialmente interesante porque describe a vida no xapón a ollos dunha occidental predisposta e xa coñecedora do medio; aparte dunha lectura deliciosa ten moitas referencias gastronómicas realmente grandiosas.


Ahí vos vai a entrevista para que a coñezades:

Entrevista a Amélie Nothomb autor de ’Ni de Eva ni de Adán’

Se tedes visto a entrevista agora vos cadrará isto:

Tags: Non só de pan vive o home

Algo parecido ás sardiñas lañadas

O verán vai rematando e ainda que non controlo ben o tema das tempadas dos peixes, coido que as sardiñas xa non deben estar no mellor, se cadra e facendo caso do refrán polo san xoan é cando mollan o pan... en fín, xa hai bastante que tiña feito esta receita, pero esta semán non hai nada destacable (salvo un brunch contra a resaca que será cuestión de non comentar), así que me remonto un pouco e vos dou a miña versión desta receita de toda a vida.

Xa sabedes que son un puco transgresor con algunhas cousas e o que mais me gusta é interpretar as materias e as técnicas á miña maneira. Obviamente lañar as sardiñas é algo mais que o que eu fago, pero como ultimamente me dedico á cociña express, pois...saenme estas cousas. Non teño tempo para salga-lo peixe e deixalo o tempo que se merece e tal, así que para qué temos os inventos asiáticos...a soy sauce é fantástica para dar un toque salgado ( e algo mais).



Seguramente non tedes claro isto de lañar as sardiñas, imos procurar axuda:

segun laconada.com

según colineta.com

Agora que xa vos quedou claro explicovos que o meu proceso é sinxelísimo: cunha tesoira tirades a a cabeza e abrides a tripa da sardiña e agora cos dedos, limpades de vísceras e ídelas abrindo, metedes o pulgar polo medio e xa se fan sós os filetes, agora quitades a espiña metendo ó índice e seguindo cara á cola. Chupado, o seguiente paso é té-la prancha moi quente e pintalas cunha mistura de aceite de oliva e prebe de soia, volta e volta e listo!

Tags: receitas

Convidados con horta

Non hai como ter unha horta propia, os cultivos que toda a vida teñen feito os nosos pais (sempre que tiveron un anaco de terra dispoñible) son a cousa mais rica e natural que podemos atopar para cociñar e deleitarnos con sabores que os invernadoiros de Almería non son quen de reproducir.
No verán hai moitísimos exemplos, estes tomates carnosos e vermellos tan saborosos, calabacíns, berenxenas, etc. Digo todo isto porque precisamente téñenme agasallado varias veces con este tipo de produtos e hai boa diferencia cos mercados nas grandes superficies.
Onte pasou isto, a miña convidada a comer tivo a delicadeza de achegarse á miña cociña cunhas berenxenas de cultivo ecolóxico realmente envexables.
Como veredes improvisamos un recheo con peituga de polo que quedou riquísimo.
Aquí tedes como o fixemos:

Ingredientes:
2 Berenxenas grandiñas
1 pemento pequeno
1 peituga de polo
½ vaso de viño branco seco
1 cullerada de fariña triga
1 chisco de pementón doce
1 chorriño de leite
Queixo para gratinar

Basicamente o que fixemos foi baleirar as berenxenas e metelas no microondas cun pouco aceite e sal 8 minutos a 800 W.

Por outro lado fixemos o recheo nun wok, achegando os pementos nun pouco aceite e sal. Engadimos o viño e deixamos evaporar o alcohol, sumamos a carne da berenxena picada e despois o polo, tamén picadiño. Cando se fixo un pouco poñemos o pementón e cando vemos que xa se misturou e o polo está feito ligamos; primeiro refogando a fariña e pasado un minuto engadindo o leite.

O mais sinxelo ven agora, rechear coa farsa anterior os 'barquiños de berenxena e colocar o queixo por riba para gratinar, eu usei un semicurado, pero podedes por o que mais vos guste.

Berenxenas recheas

View more presentations from Chema Garcia Seijo.

As tertulias radiofónicas, a memoria e o viño.

Este fin de sema fun ó albariño de cambados, mais non vos quero falar das bondades dos viños das Rías baixas, mais ben o que quero enlazar é que seguro que hai algún investigador que diga que a partires dun determinado número de viños un xa non lembra certas cousas.

Unha destas é en qué tertulia radiofónica me inspirei para sacar a ensalada que vos presento hoxe, probablemente na cadea Ser (por estatística é unha das radios que mais sintonizo), pero non sei qué día nin cando. En todo caso falábase de pratos de verán frescos e de combinacións non habituais.
A invitada (volto a non lembrar nome nin procedencia) indicaba que as froitas de tempada e as legumes casaban moi ben; posto que as ensaladas de legumes fai moito que as practico puxen atención e gustoume o que oín:

O que me saíu foi isto:


O que lle botei para duas persoas foron:
400 grs de garbanzos cocidos
200 grs de melón
100 grs de ervillas cocidas
3 tomates secos ás tiras
200 grs de peituga de polo (fíxena no micro: un chisco de aceite, sal e pementón e coa tapa de micro posta para xerar vapor, cortada en anaquiños 5 minutos a 800 W chegan)
Aceite e vinagre de arroz para atemperar (vale calquera outro vinagre)

Asterix, os peixes e a salsa armoricana?

Boas! cómo vos van as vacacións, a min estánseme rematando na versión 2.0 deste ano, para finais de agosto queda a derradeira versión; notaríades que xa había días que non puña nada, ainda que tiña varias ideas...

Isto que vos comento xa me leva tempo na cabeza, pero non atopaba un momento válido para volo traspasar. A receita en realidad non é a da verdadeira salsa armoricana, ainda que en moitas fontes é 'americana' non sei, o caso é que este mollo está boísimoe en calquera variante que fagades queda super rico, o asunto (ó meu entender)é darlle un fondo de marisco a un sofrito, que pode ser variabel*

Estaredesvos preguntando que pinta Asterix en todo isto, ben por un lado, sempre me gustaron moito os tebeos de Asteris (e Obelix), e por un lado sempre facían pelexan cos peixes dentro da aldea e por outro lado, a irreductible aldea gala estaba en Armorica así que unha cousa leva á outra.





Agora ó propio sería que lérades (se tedes tempo) este artigo que fala da historia deste prebe:


por Mikel Corcuera, de www.afuegolento.com



La Salsa Americana

No es casualidad que la salsa americana como muchos otros hallazgos gastronómicos, naciera de la pura improvisación y de momentos en los que la inventiva del cocinero ha de brillar con más luz que nunca. Este es el caso de una de las salsa más universales que se conocen. Y precisamente su génesis o alumbramiento se debe más a una casualidad que a otra cosa. Resulta que a finales del siglo pasado, un cocinero francés, Pierre Fraisse, más conocido como Peters, que había trabajado en América - de ahí el nombre de esta receta - propietario de un restaurante en París, una noche se le habían acabado casi todos los géneros, se le presentaron de improvisto unos buenos clientes. Según contó un restaurador llamado Garrigue a Curnonsky, Peters, que era la bondad personificada, consistió en ponerse de nuevo ante los fogones, no sin preguntarse con cierta inquietud qué podría servirles. "Mientras toman la sopa - se dijo- tengo tiempo de prepararles un plato de pescado". Pero no había pescado sino sólo algo de marisco. Y como ya no tenía tiempo de cocerlo en un caldo corto, utilizó lo que en ese momento tenía a mano: echó en una cazuela mantequilla, un poco de aceite, tomates, ajo picado y una buena dosis de coñac. Y cuando todo comenzó a hervir, Peters se dijo: "Sólo hay un medio para que la langosta cueza en senguida: cortarla en pedazos y echarla en la salsa. Así que ahí estaba el último ingrediente fundamental, la langosta troceada.

La salsa americana, también es llamada armoricana ya que fue inventada por un bretón, entendemos que el mismo Peters era bretón, Armórica es un nombre antiguo referido a Bretaña y al parecer, surgió la confusión cuando este nativo de Armórica emigró a América.

Fuera como fuese, el caso es que a partir del chispazo de ingenio de Peters, la salsa americana alcanzó la eternidad culinaria y fue conocida en todo el mundo. Tras la fórmula originaria aparecieron otras versiones, como la del gran Escoffier, que reinterpretó el plato introduciendo matices y toques personales.

En la actualidad el término a la americana se ha hecho extensible a otras guarniciones de pescado en las que por lo general se encuentran rodajas de langosta. También concierne a preparaciones de huevos, carnes o aves donde la guarnición incluye tomates y bacon.

Precisamente existe un plato ya clásico del recetario histórico vasco, que es una derivación de la langosta a la americana, hablamos del txangurro a la donostiarra, que surgió a principios de siglo, en la refinada Belle Epoque de San Sebastián de la mano de uno de los cocineros vascos más renombrados de aquel tiempo, Felix Ibarguren, Shisito. Este gran, no sólo cocinero, sino divulgador de la gastronomía, decidió sustituir la encopetada langosta por un crustáceo mucho más accesible y cercano a esta tierra, el centollo o txangurro. También optó por desmigar el marisco e introducirlo dentro del propio caparazón, para hornearlo a continuación. El caso es que es de los pocos platos del recetario histórico vasco que no entronca directamente con la cocina popular. Por cierto es curioso que debieron de pasar muchos años hasta encontrar nuevas fórmulas alrededor de este crustáceo. Con la renovación culinaria de los setenta, Luis Irizar y Juan Mari Arzak lo empezaron a hacer en forma de crepe, y el entonces jovencísimo cocinero hondarribitarra Ramon Roteta tuvo la idea de rellenar con txangurro unos pimientos del piquillo y bañarlos con salsa americana. Por supuesto desde entonces ha llovido mucho y ha habido mil y una transformaciones entorno al txangurro y a la propia salsa americana.



En fín, sacade as vosas propias conclusións, mentres tanto a min saíume isto:

Pescada rechea

View more presentations from Chema Garcia Seijo.

* adicado ó cool ruler

Novos trebellos e aplicacións informáticas.

Ainda que cando falamos de trebellos e 'gadgets' na cociña sempre pensamos en cousas que nos axudan nas preparacións, este que vos presento hoxe ven sustituir as vellas fichas de cociña ou os libros que sempre manchamos ó pasar as páxinas.


Tomando como base de funcionamiento o ipad de Apple, os programadores está creando novas aplicacións de cociña.
Sobrepasamos polo tanto o concepto de libro tradicional e incluso o de libro electrónico para pasar a usar ferramentas interactivas, tanto no seu funcionamiento como na forma en que compartimo-la nosa información con otros usuarios.



Propóñovos varias opcions: a min a que mais me gusta es o‘photo cookbook’ pola sua facilidade de uso, aspecto y sinxeleza, ademais o deseño e xeito de presentar las receitas paso a paso gráficamente entran polos ollos.
Outro que paga a pena destacar é o bigoven, posto que permite procura de recetas segundo o ámbito xeográfico no que se esté y permite envialas y compartilas con outros usuarios.
Ambolos dous teñen un custe, ainda que pequeno, se tedes un ipad e queredes usar estas aplicacions tamén existen en formato de balde, por exemplo epicureous

Deixovos uns vídeos de cómo funcionan para que tiredes as vosas propias conclusións: